Prof. Andrzej Nowak — historyk

Uniwersytet Jagieloński

W cyklu „Król nie umiera nigdy…” prof. Andrzej Nowak przedstawia refleksję o koronacji Bolesława Chrobrego i znaczeniu Królestwa Polskiego w dziejach narodu. Sięgając do kronik i tradycji, ukazuje ideę królewskości Polaków jako duchowego dziedzictwa, które przetrwało tysiąc lat – od pierwszej korony aż po współczesność.

Prof. Andrzej Nowak nie ma wątpliwości co do faktu koronacji Bolesława Chrobrego w 1025 roku.  Sięgając jednak do Kroniki Wincentego Kadłubka, zauważa, że Królestwo Polaków ma swoje korzenie w czasach o wiele wcześniejszych, a koronacja Chrobrego była jedynie chrześcijańskim dopełnieniem królewskiej godności istniejącej w świadomości naszego narodu od dawna.

Z biegiem stuleci korona Piastów przestała być jedynie symbolem dynastii – stała się spadkiem wszystkich wolnych ludzi tej ziemi. Dziś każdy, kto uważa się za wolnego Polaka, jest duchowym spadkobiercą Królestwa Polskiego. Kiedyś należało ono do Piastów, później do rycerstwa, duchowieństwa, a nawet tych, którzy nie posiadali herbów, lecz czuli się obywatelami Rzeczypospolitej.

Przez wieki coraz więcej ludzi osiągało ten zaszczyt – aż w czasach Tadeusza Kościuszki, a zwłaszcza w okresie zaborów, każdy stan społeczeństwa – także chłopi, odzyskując wolność – przypisał się symbolicznie do Korony Chrobrego.

Jak przypomina profesor, w tradycji sięgającej legendy o królu Kraku – nasz mityczny władca ofiarował Polakom koronę i ustanowił prawa, zobowiązując samego siebie do królewskiej troski o lud. Wszyscy więc, Polacy – wierzący i wolni – nosimy w sobie królewską krew, daną nam od Boga i pierwszego Króla. I dopóki żyje ostatni wierny temu dziedzictwu Polak, istnieje Królestwo Polaków, którego koronę w imię Chrystusa nałożył na swoją głowę Bolesław Chrobry – tysiąc lat temu.